سبک معماری RENZO-PIANO

...خانواده اش در ژنو : سازنده بودند و تصمیم او برای معمار شدن و تعلیم حرفه ای آن در میلان میتوانست او را از واقعیتهای روزانه ساخت و ساز جدا کند . در حقیقت چنین چیزی ممکن نبود زیرا لذت ساختمان سازی از بچگی در خون او بود . پیانو هنوز درباره ملاقاتهای جالبش (دیدارهای ) در جوانی از ساختمانهایی که بدست پدرش ساخته شده بود سخن گفته بطوریکه او آنها را واقعی ساخته شده با پردازش کلی و چیزی شبیه معجزه میداند . او در سال 1937  متولد شد و سالهای ابتدایی زندگی اش را صرف دیدن بازسازی کشوری که دستخوش جنگ و خرابیهای ناشی از آن بود کرد . در واقع تنها ساختمانها نبودند که بازسازی میشدند یا از نو پدیدار می گشتند بلکه به قول RENZO-PIANO او شاهد بازسازی مجدد زندگی معمولی بود . من فکر میکنم که عقیده زندگی معمولی ( نرمال ) در رابطه با عملکرد  PIANO بسیار حائز اهمیت میباشد . او بدیع ( اصیل ) شده بود اما انقلابی ( چرخشی ) نبود . انتخاب طرحهای او نتیجه آنالیز و تحقیق و بهترین ها میباشند ، پاسخهای عملی به اشکالات ویژه . در تمامی کارهای او احساسی وجود دارد که اشکالات را برطرف کرده . بعضی اوقات با روشی کهبه زیبایی تمام یا به شنوایی عجیب و بیگانه میباشد . اما شما همیشه میدانید که او تنها خواسته که نبایش تا آنجا که میتواند خوب بنظر برسد . امکان دارد او آزمایشی کند تا مشکل را حل کند اما هیچگاه بنایی نمی سازد که روش هوشیارانه در آن بکار نرفته باشد . RENZO ردر سن نسبتاً جوانی تبدیل به معماری مشهور شد . زمانی که جایزه را برد تنها 35 سال داشت به همراه ریچارد راجرز . یکی از عقاید خلاقانه او ساختن اهرام عظیم وارونه برای  Centre بود اما نظر روشن او در عملکرد و قانون به او و راجرز این اجازه را داد تا برای ساخت هرم عظیم City block به همکاری دعوت شوند . pompidou بسیار جدال آمیز بود اما او در طول زندگی اش تبدیل به آنچه که PIANO و Rogers می خواستند شوند ، شد – یک ماشین شهری لذت بخش .

جالب است بدانید PIANO بسیار دلخور می شد اگر  pompidou centre را بعنوان تکنولوژی بالا توصیف میکردند . در صورتیکه او به آن بعنوان تقلید شعری ( مسخره آمیز ) و عقده روحی تکنولوژیکی زمان ما می نگرد . یکی از مهمترین نتایج بردن جایزه و رقابت ، مناظره بین RENZO-PIANO و مهندس Peter Rice از Ove Arup  و شرکاء می باشند . گزارش لحظه ای بین این مهندس انگلیسی برجسته و خلاق و معمار جوان ایتالیایی وجود داشت و  Peter Rice بعنوان مهندس Piano تا زمان مرگ نابهنگامش در سال 1992 تعیین شده بود . بعد از باز شدن pompidou centre در سال 1977 زمان به زمانی غریب و نادر تبدیل شده بود . Pianoاحساس خستگی و فرسودگی می کرد . آن درس بسیار بزرگی از جنبه های معماری در زندگی و جشن پیروزی برای گروه و نوآوری در ساخت و ساز می برد .

باید اینگونه به نظر معمار جوان می رسید که این عرصه دیگر تکرار نخواهد شد . از برخی جهات حق با او می بود . اما دیگر هرگز با ریچارد رداجرز ساخت و ساز نکرد و از نوعی معماری قرن 16 که بصورت رنگی می برد دست کشید که  pompidou را القا کرد . هیچ شکی نیست که ساختمان بعدی که پیانو به ترتیب زمان قصد داشت برای هنر بسازد ، جدی تر و مدرن تر از pompidou پاریس بود . مجموعه Menil در هوستون و تگزاس بدون شک یکی از بهترین و اصیل ترین ساختمان موزه در آمریکا محسوب می شود .

آنها موفقیتشان را به تماشاگران القاءکرده درگیری شدید دومنیک د منیل در طراحی تنظیمات مجموعه هایش و سازگاری موفق او با معمارش . همچنین در بسیاری جهات تشریح کننده اصل آن چیزی است که پیانو می خواهد .

از او خواسته شده بود که حوزه ای در منطقه مسکونی درجه پایین هوستون طراحی کند که تاریخی نیست و در حالیکه هنوز برخی از بهترین هنرهای معماری جهان را در خود جای داده است . از او خواسته شده بود از جنبه های معمولی مدرن گالری ها خودداری کند . و از او خواسته بودند تغییرات طبیعی در نور سفید را تولید کنند که کار هنری را بطور مناسبی جلوه دهد . پاسخ او به مهندسش Peter Rice برای حل این دعوت به رقابت به گونه ای بود که او به طراحی موزه به طرزی بی نظیر ، زیبا و مهار شده پرداخت . نور کاملی که از سقف طراحی شده بود برای انتقال نور خورشید ( Texan ) ، دیوارهای چوبی مزین بسیار کارا برای خنک سازی درون ساختمان بوده درحالیکه وابسته به قراین توفال سقف احاطه شده اند . او پایانه ها و درجات گالریها را بطور متفاوتی که قادر باشیم هنر قرون وسطا را در طرحهای بزرگ با نقاشیهای عظیم در فضایی خنک ببینیم آفریده است . اما جالب ترین جزء در گنجینه Texan ، نور است . و نور است که همواره پیانو را مجذوب می کند . این همان چیزیست که پیانو  می گوید " جزئی که غیر قابل لمس در ساخت و ساز میباشد " و اکنون چیزی است که او بعنوان جزء هسته ای معماری اش از آن استفاده میکند .

مجموعه Menil از زمانیکه موزه هوستون باز شد در سال 1986 به رشد و ترقی ادامه داد و پیانو در سال 1995 یک نمایشگاه کوچک ویژه در خانه ای که مجموعه نقاشیهای ماهرانه و طرحهای Twomly Cy  بود را تکمیل کرد . این امر ساده با نور پایین به همراه سکوت و تنظیمات جالب و نمونه های با سلیقه آنرا اصیلترین موزه ساخته است .

RENZO-PIANO شخصاً دور از خروشهای معماری متعصبانه قرون مدرنیست سابق می باشد . او همواره از چگونگی ساختن بناها سخن می گفت و برای دیگران از هیجان کودکانه اش در ساختمان سازی بحث می کرد . در اواخر قرن هفدهم او برنامه های تلویزیونی و طرحهای شهری مشارکتی عمومی ترتیب داد که بسیار جالب و فوق موفق بودند . هرگز پدرش درباره Lip – Service که پیانو آنرا اینگونه توصیف می کرد- زمانیکه درباره تم های عظیم برای معماری امروزی صحبت می کنیم :

1- کیفیت محیط خانگی

2- دوباره آماده سازی نواحی متروک شهری

3- خصوصاً در اروپا – آباد سازی ساختمانهای تاریخی .

در برنامه های تلویزیونی او جنبه بسیار رمانتیکی از خود را آشکار کرد زمانیکه از شاهکار ساختمان سازی شگفت آورش در کلیسای جامع قرون وسطا سخن می گفت . استفاده از مدلهایی که او نشان داد هم در قرون وسطا و جشن مشمولیت همه جامعه در خلاقیت و نوآوری کار عظیم هنری اش سپاس همه را بر انگیخت . ساختمانهای عظیم امروزه برای RENZO-PIANO عجیب نمی باشد – مهارت بدست آمده او به گفته میلیونها نفرخارق العاده می باشد . فرودگاه Rensai در اوساکای ژاپن : کلیسای Padre Pie در Fogio ، مرکز بین المللی علوم وتحقیقات در آمستردام ، باز سازی Potsdamer Platz در برلین آلمان تالار کنفرانس در رم ایتالیا ، برج 200 متری سیدنی ، استرالیا ؛ اینها تنها نمونه های برجسته  و هر کدام حائز اهمیت فراوان میباشند . اما من همیشهتصور می کنم آنچه که Piano را بی نظیر کرده است ، آنست که او وهمکاران تیمی اش در ژنوا یا پاریس که در کارهای RENZO با او میباشند . مانند کسانی اند که به آنها الهام شده است و بعضی اوقات حتی چیزی فراتر ، در پروژه های کوچک و مشکلات ویژه بی نظیر .

کارهایی که منجر به رشد " دانه ها " شده و مهارتهایی که همراه عقاید بدعت گذری شده باعث گل دادن  و توسعه آن در مدارج بالاتر می شود . این مراکز کاری بسیار برجسته می باشند – دموکراتیک ، مکانهای تشریک ساعی و القا کننده . در ساحل Punta Nave در Ligurian در عرض لنگرگاه دریای مواج در ژنوا Piano شروع به طراحی و ساختن بناهایش همراه Unesco شد . با دنبال کردن تحقیقات مربوط به فیبر گیاهان برای معماری در سنگال آغاز کرد ؛ پیانو و برادرش Permano با مشارکت Unesco شروع به ساختن مرکز تحقیقات گیاهی و محیط کاری در صخره های پر شیب بین کوه ها و دریاها شدند . شبیه یک پروانه عظیم که یر صخره ها پرواز میکند . این استودیو تراس داری است که بخشی از زمین و دریا می باشد . دانشمندان Unesco خیزران پرورش میدهند و نیشکر مانند مردم باستان را در زمین تولید کرده و هرکس که در استودیو کار می کند نزدیک گلخانه و آگاه از همه چیز است .

به علت سقفهای گنبدی روزنه دار و آیینه ای نور طبیعی با کیفیتی مناسب تر عرضه می شود . اگرچه محیط استودیو آزمایشی است ، اما همچنین بندرگاه مطمئنی است که معماران ماجراجو و مهندسین پس از گشت و  گزارشان در جهان پهناور به آن باز می گردند . به علت پیشرفتهای متداوم در تکنولوژیروابط کاری در تماس با جهان می باشد . آنچه که Piano از آن به " حضور همه جانبه تکنولوژیکی "یاد میکند جهان را کوچکتر کرده و همزمان اجازه می دهد امکانات کاری نزدیک طبیعت قرار داشته باشند . از این قسمت سقف بود که در ایتالیا یکی از قابل ملاحظه ترین ابتکارات برای زمین ساختمانی در قسمتهای دیگر در دنیا طراحی شد .

کارخانه رقابت بین المللی را در سال 1991 برد با طراحی مرکز فرهنگی Tjibaou در Noumea – یک منطقه جزیره ای ویژه در New Caledonia .

این مجموعه های فرانسوی بطور مصالحه آمیزی در حال کسب استقلال بوده و حکومت فرانسه در حال ساخت این مجموعه به نام دیرینه Late Jeun می باشد : Marie Tjibaou . برای ثبت و نمایش فرهنگ مردم Kanak .

زمین ( عرصه ) جزیره بسیا زیبا است – تپه های پوشیده از کاج بر مردابهای ویژه ای به نام Magenta Bay .

برندگان یک سری 10 تایی کلبه های چوبی طراحی کردند که در روستایی در میان کاجها منظم شده اند .

کلبه های مخروطی بلند کاملاً از لحاظ شکل سنتی می باشند اما به روش معاصر ساخته شده اند . آنها دارای چوبهای بلند هستند که طبق آب و هوای منطقه کنترل شده اند . وزش نسیم شمالی میان نور تعدیل شده آلمان و صداهای عجیب  و قابل اعتماد . پیانو همانطور که نور را به طور ویژه ای تعدیل کرد ، باد را نیز بخوبی کنترل کرد . یک خطر حقیقی وجود داشت که یک معمار غربی می توانست طرحی ( نقشه ای ) را ارائه دهد که گویای ( انتقال دهنده ) سبک قدیمی میباشد . پیانو و یارانش از چنین تله های ممکنی مطلع میباشند و تکریم طرحهای آنها نشان دهنده هم زمانی آنها با زمانه می باشند . این پروژه بی نظیر یک نمونه خالص و دوست داشتنی از مموعه های پیانو می باشد .

نمونه دیگری از روشهای بی نظیر کاری که بصورت کارگاهی پیشرفته شده یک کلیسای عظیم وجدید و مرکز زیارتی نزدیک Foggia در Pulgia می باشد . که زندگی روحانی ( مقدس ) Capuchinmonkرا بیاد گاری نگه می دارد .

 

Padre Pio

اساساً پیانو برای پذیرش این تقاضا بی میل بود اما اصرار فراوان کشیشها با نقل قول Bibical و فکرهای روزانه او را وادار به قبولی کردند . نتیجه این اصرارهاساختمانی بود که به ریشه های بناهای سنگی بر می گشت و بصورت گنبدی در مرکز کلیسا که با کمانه هایی سنگی احاطه شده بنا شد . و در زمینی به مساحت پنجاه متر که طولانیترین دیواری است که از سنگ تاکنون بنا شده است . سقف و سنگفرش نیز از سنگ ساخته می شوند تا کل ساختمان بنظر برسد که جزء منظره طبیعت باشد . درباره عقیده معماری معاصر چیزی بسیار پویا وجود دارد که از آن خواسته می شود که به طراحی کلیسایی بپردازد که میلیونها نفر زندگی مسیح را در آن یادگاری نگه می دارند کسیکه بنظر می رسد کانون اولیای مقدس قرن بیستم باشد . برای یاد آوری بازگشت Renzo به هیجانش برای Gothic – نه تنها به صورت یک معلم بلکه به عنوان یک سازنده و آنچه که او آنرا علاقه ابدی خود برای درک ناحیه است – " با سنگ امروزه چکار میتوان کرد . "

این حس کنجکاوی برای توسعه مواد و اجزا و انتخابهای مهندسی برای محدودیتهای عملی اجبار پویایی کارگاه اوست . البته از آن تنها برای خلق هنرهای زیبا استفاده می شود تا به عنوان تمرین مداومی در خلاقیتشان باشد . پیلنو با تمام رقبایش به رقابت می پرداخت ( با روش مثبت ) .

زمانیکه او را برای دیدن زمین مربوط به فرودگاه اوساکای ژاپن بردند و برایش توضیح دادند که زمینی وجود ندارد و آن جزیره هنری قرار است بر روی کپه هایی ( توده هایی ) که از بستر دریا می آیند بنا شود پیانو اصلاً بر آشفته نشد . بر عکس او به روش پیانویی به این مسأله واکنش نشان داد . بنظر می رسد برای او آسان باشد که این افکار را به قلب مشکلات ببرد . به این منظور او تبدیل به هواپیمایی شد و طرحهای اولیه او مربوط به گلایدر بزرگی بود که برفراز جزیره جدید پرواز می کرد . این هواپیما تبدیل به فرودگاه شد ، بدنه هواپیما ، سرسرای اصلی و بالهای آن به بیرون کشیده شده اند تا به هواپیما و مسافران آنان خوش آمد بگویند . این طرح برجسته یکی از بزرگترین ساختمانهای ساخته شده را بوجود آورده است . این آخرین سازه ای است که توسط یاران بیشمار پیانو مهندسی شده است . با کمال تأسف او آنقدر زنده نبود تا تکمیل شدن و افتتاح آنرا در سال 1994ببیند . در برلین رقبا از لحاظ درجه و اندازه و زمان ساده نبودند .

زمان چیزی است که از شهر چیزی می سازد که هست تولیداتی از رشد و فساد و زوال ، صلح و جنگ ، عشق و تنفر ، تمامی این احساسات و عواطف در برلین زیر ذره بین اند تا شاید بتوان از آن یک مرکز جدید آلمان ساخت . پیانو تنها 5 سال وقت داشت ( آغاز آن از سال 1996 ) تا اقامتگاه بزرگی در شهر Potsdamer Platz بسازد .

ایجاد ششصد هزار متر از زمین را شامل می شد و مجموعأ چهل هزار نفر در آن کار می کردند و زندگی می کردند . یک سینمای Imax کروی از دور چنان پدیدار میشد که مانند ماه آیینه فام عامل موفقیت چنین پیشرفتی در چهار گوش جدید بین Alte Potsdammerstrou و Kultutforum می برد . یک سری ساختمانهای هلالی شکل در بالای برج به اوج می رسیدند برای Diamler Benz در Terra Cotta . ماده ای که Renzo آنرا دوباره احیا کرده است و با موفقیت فراوان از ان به عنوان جزء متحد کننده پروژه Potsdammer Platz استفاده کرد . هدف قابل ملاحظه کار پیانو او را تبدیل به معماری بین المللی کرد . آیا می توان برخی موارد واحد و متحد الشکل را در کارهای او یافت ؟

هیئت ژوری ( منصفه ) Pritzker Prize برای این منظور حکمی به او دادند و او را برای خستگی ناپذیری و خلاقیت  و به خاطر تحقیقات برای یافتن ابعاد جدید  و تطبیق پذیری و مهارتش تشویق کردند . آنها همچنین پیوند نادر همه کارهای هنری و مهندسی اش را تحسین گفتند .

شکی نیست که به حد کمال رسیدن این پیوند ها است که او را تبدیل به شخصیت رنسانسی در زمان ما کرده است . در سفری از مرکز Pompidou در پاریس به باغ زمستانی Beyeler Foundaton موزه ای در Basel متوجه آزمایشهای آمیخته به جوانی تا سلیقه آمیخته به تفکر عمیق و خلاقیت او می شویم . پیانو یک معمار دورنگر و مستقل از هر اجباری در زمان ما است . پدرش که اولین کسی بود که او را به محوطه ساختمانها برده امروز به او غرور و افتخار خواهد کرد . هم به علت معمار بودنش و هم به عنوان بزرگترین سازنده . اما این اشتباه است که گروه بی نظیر تیمی اش را در استودیو اش نادیده بگیریم . او کارگاهی بین المللی به راه انداخت که بر هر بیننده ای تأثیری شگرف داشته و او را به دوره رنسانس می کشاند . او همیشه اولین کمک برای هم گروهانش بوده تعادل ذاتی اش در دنیای معماری بسیار تاتزه بود . میراث پیانو مجموعه ای از نوشتجات از خلاقیتهایش می باشد . که به همه آنهایی که در کار ساخ و سازند و یا از ساخته های او دیدن می کنند در هر دو نیمکره جهان دم مسیحایی می دهد .

                        

                        تاریخچه جایزه بزرگ معماری   Pritzker  

 

این جایزه توسط The Hyatt Foundation در سال 1979 ثبت شد و تنها به معماران تعلق میگیرد که در قید حیاتشان دست به ساخت تأسیساتی بزنند که ترکیب استعدادهایشان و مجموعه ای از قابلیتهایشان را به نمایش بگذارد . در این مجموعه ها میتوانیم شاهد استعدادها ، زاویه دید و تعهد که بوجود آورندههمکاری برجسته و کامل برای بشریت و محیط ساختمانی از طریق هنر معماری می باشد ، باشیم . اغلب به این جایزه " با اعتبارترین پاداش معماری " می گویند یا " نوبل معماری" . مراسم امسال در کاخ سفید بیستمین سال اهدای این پاداش می باشد . جایزه اسمش را از نام خانوادگی Pritzker می گیرد که بهره بین المللی مشاغل آن در شیکاگو توسط آنها تقسیم می شود . آنها دیر هنگامیست که به علت حمایت از فعالیتهای تحصیلی ، مذهبی ، رفاه اجتماعی ، علمی ، پزشکی و فرهنگی شناخته شده می باشند .

Jay . A . Pretzker رئیس Hyatt Foundation می گوید " ما بطور ویژه ای به معماری علاقه مند شده ایم زیرا ما بسختی درگیر ساختمان ، طرح و یا نقشه هتلهای دور دنیا می شدیم . اینک مشتاقانه آگاه شدیم که چه ملاحظات کوچکی در هنر معماری صورت می گیرد . " او در ادامه می گوید : با احترام گذاشتن به معماران برای دستاوردهایشان احساس می کنیم که می توانیم با تشویق آنها ، آنها را برای کارهای عظیم تر تحریک کرده و همچنین خلاقیتهای با شکوه تری در معماری حرفه ای پدیدار کنیم .

جایزه در سال 1979 با بسیاری از تولید کنندگانش و مدلهای طراحی شده برای جایزه بعد از نوبل ثبت شد .

کاندیدای جایزه بزرگ معماری Pritzker مبلغ 100000 دلار می دگرفت . همچنین یک تقدیر نامه رسمی  و از سال 1987 یکومدل برنز نیز اهدا می شد . قبل از آن سال یک چاپ محدود پیکرتراشی Henry More نیز داده می شد . مقرر شده بود که کاندیداها توسط تمامی کشورهاباید مورد پذیرش قرار گیرند . از اداره حکومتی ، نویسندگان ، کارشناسان ، اعضاء آکادمی ، اشخاص معمار ، دانشمندان معماری و یا صنعتگران ، در واقع تمام کسانیکه علاقه مند به پیشرفت علم معماری است . جایزه بدون در نظر گرفتن ملیت ، نژاد ، کیش و عقیده و یا ایدئولوژی اهدا می شد .

این روش همواره و هر ساله ادامه دارد و نزدیک ژانویه هر سال بر گزار می شود . افرادی که جایزه دریافت می کنند سال آینده در تقویم بطور خودکار مورد توجه قرار می گیرند . تاکنون بیش از 500 نامزد از 47 کشور جایزه گرفته اند . انتخاب نهایی توسط هیئت ژوری بین المللی بطور مخفیانه انتخاب می شوند .

 

                               تکامل هیئت ژوری

 

اولین مجلس ژوری در سال 1979 شامل J.Carter Brown ، سپس کارگردان گالری بین المللی هنر در واشنگتن D.C. J. Irwin و سپس رئیس کمیته اجرایی و مالی Cummins Engine ؛ سزار پلی ، معمار و در آن زمان رئیس مدرسه هنرهای معماری Yale ؛ Arta Isozaki معماری ار ژاپن ، و آخرین نفر Kenneth . Clark ،   Lord clark از Saltwod به نوشتن انگلیسی و تاریخچه هنر پرداخت به خوبی کارگردانان سابق گالری بین المللی لندن . هیئت کنونی ژوری شامل موارد ذکر شده j.Carter Brown کارگردان بازنشسته بین المللی گالری هنر و رئیس کمیته US هنرهای زیبا که به عنوان رئیس می باشد . جیروانی آنجلی رئیس Fiat از تورینو ایتالیا ، آدا لوئیس Huxtable ، نویسنده آمریکایی و هنرهای معماری ، توشیونا کامر را نویسنده کتاب معروف معماری U + A که در ژاپن چاپ شده ، چارلز کوره معمار بسیار محترم از Bam buy ،هند که مدال طلایی معماری اتحادیه بین المللی را دریافت کرد در سال 1990 . جرج سیلوتی رئیس دپارتمان معماری ، مدرسه طراحی دانشگاه ها وارد و لردروچایلد رئیس بیت المللی Heritage ... .

دیگر کسانیکه از سراسر دنیا در هیئت ژوری بودند شامل توماس واستن ، رئیس سابق IBM ،معمار فیلیپ جانسون ، فومیکوماکی ، کوین روچ ، ... .

بیل لاسی معمار و رئیس دانشکده بین المللی نیویورک به همراه j. Paul طراح جایزه می باشند .

منشی های قبلی ژوری از مجله معماری New yor ker بودند .

برندان گیل و کارلتون اسمیت از دریافت جایزه تا زمان مرگش در سال 1986 ، آرتور در لوکس کارگردان دپارتمان معماری و طراحی در موزه مدرن هنری در شهر نیویورک نیز مشاور ژوری بود .

سمپوزیوم تلویزیونی دهمین جشن سالیانه جایزه را مشخص کرد .

"هنر معماری از قدیم به عنوان مادر تمام هنرها مورد توجه قرار می گرفت . "

جمله ای است که روزنامه نگار مشهور ادوین نیومن ،به عنوان مدل ساز سمپوزیوم تلویزیونی معماری شهری را آغاز کرد . دوست یا دشمن ، " ساختمانها و جایگاههای دکوراسیون شده یکی از اولین نمونه های خلاقیت بشری است . اما ما بیشتر دنبال جایگاههایی هستیم که در آن کار یا زندگی می کنیم . او ادامه داد " معماری تبدیل به کمترین و بیشترین هنر مورد توجه ( انگشت نما ) شده است ." در تصویری که شامل سه معمار ، یک کارشناس منتقد ، یک طرح شهری ، یک توسعه دهنده ( عکاس ) ، یک شهردار ، وکیل ، کاردان موزه ، یک صنعتگر ، یک محصول و سازنده ، سمپوزیوم از مشکلاتی که هر کس در یک شهر نه تنها آنهایی که در شهرهای بزرگ می زنید با آنها مواجه می شود به بحث پرداختند . برخی سؤالهایی که مطرح شد شامل :

چی بسازیم ، چقدر ، کجا ، کی ، چطور و شبیه چی باشه ، اجازه چه کارهایی داده شود و کی باید آنرا هدایت کنه ؟

ایروین میلر به عنوان عضو هیئت  منصفه که توسط اعضای دیگر مورد تشویق و ستایش قرار گرفته شهرش Columbus ایدیانا را یک موزه معماری خواند . او به اعضاء داخلی شهر این کشور و اروپا به عنوان " رسوائی حقیقی تمدن غربی " اطلاق کرد . سپس به فراخواندن مأموران حکومتی ، عکاسان و معماران آغاز کرد و به آنها گفت از چشم مردمیکه می خواهند در پروژه های آنها زندگی کنند به آنها نگاه کنند . استنلی تایگرمن معمار اهل شیکاگو خاطرنشان کرد که بسیاری از موضوعات مورد بحث را می توان مستقیماً بوسیله معمار آدرس بندی کرد زیرا گروه بزرگتری درگیر هستند . جنبه های فرهنگی ، سیاسی و ایدئولوژیکی مخصوصاً مربوط به مشکلات سابق و بی خانمانی وجود دارد . دیگر عضو هیئت ژوری کارتر براون و بیل لاسی ، رابرت کپبل عضو هیئت معماری Boston Globe . جانتیا کراب شهردار بنیگامتون نیویورک . ژاکلین رابرت سن رئیس دانشکده معماری ویرجینیا . رابرت گلادسن عکاس مشهور واشنگتن P.C . دو معمار دیگر فرانک گری از لس آنجلس .

هر کدام از شرکت کنندگان دیدگاه برجسته ای طی یک ساعت تبادل نظرها از خود نشان دادند بوسیله شیکاگو MTT W/C و تولید Dee Gee . برنامه ها در بسیاری پایگاههای PBS از طریق کشور نمایش داده شد .

همانند پایگاههی بیشمار مستقلی و همچنین از کانال آموزش برنامه کامل را از سایت Pritzlar.com اینترنت دریافت کنید . طبق نظر لاس " اکثریت آمریکایی ها بیشترین وقت از زندگی شان را در مناطق شهری می گذرانند و هنوز تعداد کم از آنها نیروهای خلاق شهرمان را می شناسند" این تلاشی است برای تمرکز بر عوامل رشد عادتها ، اخلاقیات و اقتصاد مکانهایی که ما زندگی می کنیم چه شهرهای بزرگ یا کوچک از یک سر کشور تا سر دیگر.

همین طور که زمان ادوین نیرمن به سرعت سپری می شد او سخنانش را اینگونه خلاصه می کرد "معماران علی الخصوص دشمنان شهرها نیستند اما شاید آنها دوستانه با ما رفتار نکرده باشند"

·        ارائه جایزه Pritzker به برنده سایت جهانی را تداوم می بخشد.

هنرمعماری ،ارائه چرخشی جایزه pritzker  به معماران  با 2 ماه اقام در دانشگاه Brigham young  در پروو در سال 1998 کامل می شود.این اولین محل در آمریکا است زیرا ارائه آن در اروپا در تمام جهان طی 10سال کامل می شد و جدیدا گشتی به آمریکای جنوبی برای نایش سائوپائولو زده شد. برزیل در طول دروره معماری Bienale در نوامبر 1997 بود . یک نمایش کوچک از کاخ سفید در واشنگتن و جشن آن ارائه شد در ‍ژوئن 1998 قابل ذکر است که موسسه هنری شیکاگو با چاپ کتابی در بها 1999 درباره جایزه Pritzkerبطور کامل جشن را توصیف می کند اطلاعات بیشتر در وب سایت pritzkerprize.co موجود می باشد. علاقه به کسب جایزه باعث می شود بسیاری از ژاپنی ها ، استرالیایی ها ، تایوان و هاوایی برای تقاضا ی آن به سفر دست بزنند تلاشها برای طراحی در کشورهایی با تورهای pacific  در سال 1999 و 2000 انجام شده است .اگرچه اساسا اهداجایزه قرار بود در سال 2001 پایان یابد اما علاقمندی کشورها  برای ساختن باعث شد که گشت وسیاحت چندین سال دیگر ادامه یابد.

The art of architecture نخستین نمایش اروپایی اش را در berlin   در deutsche architect در جولای و آگوست 1995 تعیین کرد.

جدیدترین جایگاهش در اروپا نمایش در karntens ttaus در klagenturt  است استرالیا در مارس و آوریل 1996 و قبل آن همه جایگاههای اهدا جوایز در آمریکا بوده است با پایان سال 1994 در گالی هنری های زیبا کمیته یاران ادیسون در f.t myers فلوریدا نخستین نمایش در کتابخانه مرکزی واشنگتن در شیکاگو 1992 بود از آنجا به دانشکده هنرهای زیبا در  texas دانشگاه AJM رفت .موزه بین المللی ساختمانی در واشنگتن DC..... اسامی در صفحه آخر پاراگراف اول.

" سرفصل اهدا جوایز هدف از دادن پاداش مشتق می شود" ثبت شده توسط هیئت ژوری در سال 1979 برای احترام به معماران معاصری که فضاهای کاری را ساختند و با استفاده از قریحه ، زاویه دید و همکاری و هوش و فراست دست به ابداع و خلاقیت زدند . طبق نظر بیل لاسی طراح اجرایی جایزه بین المللی " اهداء جایزه برای کسی است که محترم ترین نماینده از میان بهترین معماران دنیا باشد " در حالیکه این جایزه توجه همه جهانیان را به خود معطوف کرده ، حامل پیام به مردم عادی در خارج نیز هست تا با بوجود آوردن فرصت دیدن نمونه های کارهای کاندید پاداش در موزه ها ، کتابخانه ها و سایر تنظیمات ، خلاقیت را گسترش دهد . این مسئله اهداف اهداء جوایز را متعالی تر کرده و باعث می شود تا بینندگان به اطرافشان با شکوه تر بنگرند و مخصوصاً در خصوص برتری معماری .

در سال اول آن ، اهدا شامل پانزده نفر اول کاندیدای Pritzker شد . هر سال موفق آمیز برندگان جوایز دیگر نیز افزوده می شوند .

از آنجا که سیاحتها 10ساله طراحی شده بودند ، در مجموع 25 معمار در سال 2001 معرفی شدند . هر کدام از 15 کاندیدای نخست در پرده ای به بزرگی 8 پا طول و 9 پا عرض معرفی شدند . یک طرف پرده تمام رنگی حاوی عکس های رنگی ساختمان ها بود . در قسمت وارونه پرده عکسهای کوچکتر و طرحهای معماران دیده می شد . بعلاوه یک مدال سه بعدی از یکی از بناهای معماران بر روی یک پایه مستقل با پوشش Lucite نصب شده بود .

البته مدلها شروط به مناسبت آنها با کاندیداها می باشند . هویت یک برج جزئیات زیادی را در عکس یا متن در بر دارد مانند یک مانیتور ویدئویی کهنواری حاوی اطلاعات در آن اجرا می شود . ( تقریباً 10 دقیقه ای ) اطلاعات درباره معماران و چگونگی کارشان و اینکه بهترین گزینه برای پاداش و انتخاب منطقه اهداء جوایز در کل جهان کجاست ، می باشد . این نوار به این منظور که نواحی اهداء جوایز را ببینند بکار می آید .

عرصه نمایش باید 4200 پا برده و از پرده ها و پایه مجسمه ها و ستونهایی داشته باشد و این اجزاء باید قابل انعطاف باشند . در مقابل دیوارها صفحه هایی استفاده شود که با رشته های کوچک بر دیوار گالری بسته شوند . پیکر بندیهای دیگر به ارتفاع کمتری نیاز دارد اما باید تاثیر راه رفتن در اطراف و یا میان معماریها را کاهش دهند . یک جزوه کاملاً رنگی و برگه های راهنما برای بازدید کنندگان مناسب بنظر می رسد .

Traveling Exhibito / Landan  چاپ کتاب و تمامی جزئیات این مراسم را به عهده دارد . با آنها می توانید در خیابان Thayer ، 1625 تماس بگیرید .

لس آنجلس CA – تلفن ..... فاکس ...... .

جزئیات بیشتر در سایت Pritzkerpize . com موجود است .

توماس سالیوان کارشناس معماری ( منتقد ) در گزارشش در واشنگتن تایمز می نویسد : برو (  به نمایش ) برای اینکه به وضوح بتوانی معماری عصر خود را ببینی . در این نمایش می توانید برخی از بهترین بناهای مربوط به پنج دهه گذشته را ببینید .

این فرصت خوبی است تا بتوانید بهترین بناهای معماری زمان خود را در یک نمایش در اینجا ببینید و عکسهای رنگی بسیار خوب بودند . هر کدام مختصری از کار طراحان خود را توصیف می کنند . که برای درک احساس او از آن مسیر به ما مک می کنند . چیزهای خوبی در The Art / Architecet برای دیدن وجود دارد .

گزارش معماری مترقی در ابتدای مراسم می گوید : جشن زیبای اهدای جوایز از صحنه های ساده ای تشکیل شده ، یکی اختصاص به 15 برنده Pritzker با قدرت از کارهایی که طی 13 سال وجودش تعریف کرده و اهدای جوایز را تصدیق می کند و درباره تمامیت ضروری آن برای هنرمندان سخن می گوید . این مختصری از مراسم بود و نمونه های باشکوه آن را در همین جا بیابید .

   

/ 0 نظر / 7 بازدید